Het paard is dood, we weten het allang. Maar toch gooien we er wellicht nog een keer 10 tot 20 miljard tegenaan en hopen dat het beestje overeind komt.
Maar zelfs het paard van Troje kan hier niets meer aan doen: Griekenland heeft zichzelf, zoals zo vaak in zijn geschiedenis, de financiële das omgedaan.
En wat er nog aan geld is, staat inmiddels vooral in Zwitserland en op Cyprus. Al heet dit officieel dan nog geen bankrun. Wat moet je een junk niet geven?
Precies, en zo is het ook met schuldverslaafden. Uiteindelijk staan niet de Grieken, noch de Ieren of de Portugezen met de rug tegen de muur. Maar wij dus, gewoon omdat we er als een schuldenberg tegenop zien om ons onontkoombare verlies te nemen.
Wij gaan hangen, met onze pensioenfondsen en banken, samen met de Fransen en de Duitsers. Het is de straf voor ons ondoordachte europroject. Natuurlijk konden de zuidelijke landen ons nimmer bijbenen.
En zonder devaluaties restte hen alleen nog werkloosheid dan wel nominale loondalingen. En dat valt sociaal niet uit te leggen noch vol te houden. Zowat elk groot plein in Zuid-Europa is nu wel bezet door demonstranten.
Onze lieve minister De Jager wist zeker dat al het geld terug zou komen en dat die garanties alleen maar garanties waren. Die gingen vast niets kosten. Maar bij al die lasten komt zo ook nog eventjes de herkapitalisatie van de ECB, die voor minstens 70 miljard het schip lijkt in te gaan. Daar mogen wij ook weer aan meehelpen.
Angela Merkel wil Europa bij elkaar houden, ze voelt zich verantwoordelijk, wellicht mede vanuit historisch perspectief. Ontroerend is het wel, maar of het realistisch is? Net in India aangekomen roept ze dat de euro stabiel is en er alleen een schuldenprobleem is.
Alsof het een niets met het ander te maken heeft. Maar ze kletst de euro toch maar even omhoog. Uit wanhoop, wellicht, tegen beter weten in?
Inmiddels staat de Zwitserse frank op een alltime high, misschien wel door al dat vluchtende Griekse geld? We zullen het met dat bankgeheim wel nooit te weten komen.
Maar nog willen we niet buigen. Er dreigt toch opnieuw nog een reddingspakket te komen, met tal van onmogelijke beloftes natuurlijk. Inclusief allerlei privatiseringen (lees: onteigeningen van Grieks staatsbezit) waarmee buitenlandse schuldeisers, de landen voorop, betaald moeten worden.
En dan komt alles goed, dan plots hebben al die demonstranten ineens een baan, en floreert alles en iedereen, ondanks die torenhoge bezuinigingen.
Tegen beter weten in trekken wij nog één keer flink de portemonnee. Maar daarna snappen zelfs de meest toegewijde Europeanen onder ons, dat het de laatste keer is geweest.
Meer columns van Wouter Weijand